ฆ็อยฺยาซุดดีน ญัมชีด อิบนุ มัสอู๊ด รู้จักกันในนาม “อัลกาชีย์”  ถือกำเนิดในเมืองกาชาน และเสียชีวิตในปี ฮ.ศ.829 (ค.ศ.1436) อัลกาชีย์ได้ศึกษาสรรพวิชาในดินแดนต่างๆ ของอิหร่านจนมีความรอบรู้ในสาขาวิชาต่างๆ เขาชอบสังเกตสิ่งต่างๆ และรักการเรียนรู้ตลอดเวลา ถือกันว่าเขาเป็นปราชญ์ผู้วางรากฐานของการค้นคว้าอย่างเป็นวิชาการผู้หนึ่ง อัลกาชีย์จะอ่านคัมภีร์อัลกุรอานครบ 1 จบในแต่ละวัน สำนวนการเขียนหนังสือของเขาเป็นสำนวนที่สละสลวยและเข้าใจง่าย เขาศึกษาไวยากรณ์, นิรุกติศาสตร์ และนิติศาสตร์ของสำนักความคิดทั้ง 4 มัซฮับ จนกลายเป็นนักนิติศาสตร์ผู้ชำนาญการ และยังมีชื่อเสียงอย่างมากในวิชาตรรกวิทยาและวาทศิลป์

อัลกาชีย์ถือกำเนิดในครอบครัวของนักวิชาการ บิดาของเขาเป็นนักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ เขาจึงเติบโตในบรรยากาศทางวิชาการและกลายเป็นนักแต่งตำราที่เน้นหนักในวิชาคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ อัลกาชีย์แต่งตำราเป็นจำนวนมากในสาขาวิชาต่างๆ ซึ่งมีทั้งภาษาอาหรับ, เติรฺกิช (ตุรกี), ละตินและเปอร์เซีย ส่วนหนึ่งจากตำราที่เขาได้แต่งไว้ คือ

ตำรา “มิฟตาฮุ้ล ฮิซาบ” (กุญแจในวิชาคำนวณ)

ตำรา “นุซฺฮะฮฺ อัลฮะดาอิก”

หนังสือ “อัรริซาละฮฺ อัลมุฮีฏียะฮฺ” (สมุทรศาสตร์)

ตำรา “อัลฮันดะซะฮฺ อัลมุซตะวียะฮฺ” (plane geometry)

ตำราเกี่ยวกับเศษส่วน common fraction และ decimal fraction

ตำราการหาสูตรพีชคณิต

หนังสือว่าด้วยรูปทรงรี (elliptical) ของดวงจันทร์และดาวพุธ และตารางปฏิทินดวงดาวที่ชื่อ อัซซิจญ์ อัลญุรฺญานีย์ ฯลฯ

บุคคลแรกที่พูดถึงการโคจรของดวงดาวในเส้นโคจรรูปทรงรี (รูปไข่) คือ อบุลฮะซัน อิบรอฮีม อิบนุ ยะฮฺยา อันนักก็อชฺ ที่รู้จักกันในชื่อ อัซซัรฺกอลี่ย์ ต่อมาอัลกาชีย์ก็พูดถึงและนำเสนอการค้นคว้าอย่างละเอียดเกี่ยวกับ เส้นโคจรของดวงจันทร์และดาวพุธว่าเป็นแบบรูปทรงรี (รูปไข่) แต่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่นักวิชาการของโลกตะวันตกกล่าวอ้างว่า โยฮันน่า เกบเลอร์ นักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน คือผู้ที่ยืนยันว่า การโคจรของดวงดาวนั้นเป็นรูปทรงรี (รูปไข่) ไม่ใช่เป็นเส้นวงกลม โดยหลงลืมว่า อัลกาชีย์คือผู้ที่ยืนยันทฤษฎีดังกล่าวเอาไว้ในตำรา “นุซฮะฮฺ อัลฮะดาอิก” ซึ่งได้ให้รายละเอียดและอธิบายถึงวิธีการวาดรูปทรงรีของดวงจันทร์และดาวพุธมาก่อนหน้าเกบเลอร์นับร้อยปีทีเดียว

อัลกาชีย์ได้ให้ความสนใจเป็นกรณีพิเศษต่อตำราของอัฏฏูซีย์ ซึ่งบรรจุสรรพวิชาและข้อมูลในการค้นคว้าทางคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์เอาไว้อย่างเอกอุ เขายังได้อรรถาธิบายผลงานทางวิชาการเป็นจำนวนมากของนักดาราศาสตร์ที่ปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ร่วมกับ อัฏฏูซีย์ในเมือง  ม่ารอเฆาะฮฺ ของเอเชียกลาง การวิเคราะห์ตรวจสอบตารางดวงดาวซึ่งถูกจดบันทึกในเมืองม่ารอเฆาะฮฺของอัลกาชีย์ ได้นำไปสู่การปรากฏขึ้นของรุ่งอรุณใหม่แห่งวิชาดาราศาสตร์

อัลกาชีย์ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ของตนที่นครสะมัรกอนด์ (สะมาร์ข่าน) ที่นั่น ชื่อเสียงของเขาเลื่องลือไปทั่ว ในสาขาวิชาคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ ด้วยเหตุนี้อูลุฆ เบก เจ้าครองนคร สะมัรกอนด์ได้มอบหมายให้อัลกาชีย์สร้างหอดูดาวแห่งนี้ ก็เสร็จสมบูรณ์ภายหลังที่อัลกาชีย์ได้สิ้นชีวิตลง เมื่อหอดูดาวแห่งนครสะมัรกอนด์ ดำเนินการก่อสร้างเสร็จสิ้น บรรดานักดาราศาสตร์จากทั่วทุกสารทิศก็มุ่งมายังหอดูดาวแห่งนี้ เพื่อตักตวงความรู้และนำความรู้นั้นกลับไปยังบ้านเมืองของพวกตน

นักปราชญ์ชาวอาหรับ-มุสลิมได้ให้ความสนใจในการศึกษาจำนวนและค่าของตัวเลขและบรรลุถึงกฎเกณฑ์ต่างๆ ในการหาค่าของจำนวนตัวเลขเป็นกำลังหนึ่ง, สองและสาม แต่อัลกาชีย์ก็ได้เพิ่มกฎในการหาค่าของจำนวนตัวเลขถึงกำลังสี่ ในช่วงแรกๆ อัลกาชีย์ได้ใช้ตารางคณิตศาสตร์ต่างๆ ซึ่งรับมาจากบรรดาอาจารย์ของเขาเพื่อหาขอบเขตสมการพีชคณิต แต่ไม่นานนัก อัลกาชีย์ก็รู้จักใช้กฎทั่วไปของทฤษฎี Binomial equation ซึ่งเป็นผลงานการคิดค้นของอุมัร อัลค็อยยาม สำหรับฐานใดๆ ที่ถูกต้อง แต่อัลกาชีย์ได้ใช้ทฤษฎีดังกล่าวครอบคลุมถึงฐานที่เป็นจริง (หารหรือจำนวนค่าบวกที่ถูกต้องหรือจำนวนที่มีค่าเป็นลบ) แต่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่นักวิชาการตะวันตกกลับถือว่า ไอแซค นิวตัน นักวิทยาศาสตร์ผู้โด่งดังชาวอังกฤษเป็นผู้คิดค้นทฤษฎี binomial equation จริงๆ แล้วนิวตันไม่ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมมากไปกว่าที่อัลกาชีย์คิดค้นเอาไว้เลย

และนักปราชญ์ชาวอาหรับ-มุสลิมได้ประดิษฐ์คิดค้นเลขทศนิยม อะฮฺมัด สะอีดานได้ระบุไว้ในอรัมภบทของหนังสือ “อัลฟุซู้ล ฟิล ฮิซาบ อัลฮินดีย์” ของอบี อัลฮะซัน อะฮฺมัด อัลอิกลิดุซีย์ ว่า อัลอิกลิกดุซีย์ได้วางเลขทศนิยมในปี ฮ.ศ.341 แต่อัลกาชีย์ได้พัฒนาเลขทศนิยมให้มีความก้าวหน้า สิ่งดังกล่าว ปรากฏในตำรา “มิฟตาฮุ้ล ฮิซาบ” ซึ่งรวบรวมปัญหามากมายซึ่งใช้เลขทศนิยม มีนักประวัติศาสตร์ในวิชาคณิตศาสตร์บางคนได้อ้างว่า เลขทศนิยมเป็นผลงานการคิดค้นของอัลกาชีย์ เพราะเขาเป็นผู้ใช้ทศนิยมและชี้ให้เห็นประโยชน์ของการใช้เลขทศนิยมและความโดดเด่นของเลขทศนิยมที่เหนือกว่าเศษส่วนธรรมดา